maandag 4 september 2017

Het Begin

Ja, dat is mooi hè. Dan heb je wat bedacht, maar dan is er dat begin. Toch altijd lastig. Hoe luidt dat spreekwoord ook alweer? ‘Alle begin is moeilijk’. Dat kan ik wel beamen.

Goed. Dan toch, de eerste regels zijn geschreven. Er is een begin. Dat was er 31 jaar geleden ook. Mijn leven is natuurlijk een aaneenschakeling van beginnen. Dan hier dan toch de belangrijkste: ruim zes jaar geleden, toen ik mijn man leerde kennen en ruim vijf jaar geleden bij de positieve zwangerschapstest van ons kind. Inmiddels zijn dat drie kinderen, dus we hebben dat begin nog een paar keer opnieuw geprobeerd.

Die man en die drie kinderen. Die vormen het decor voor mijn leven. Dat leven dat 31 jaar geleden begon en waarbij ik al zo lang als ik me kan herinneren schrijf. Ik begon op mijn zesde – in groep drie – met mijn eerste boek. Keurig gevouwde vouwblaadjes met een nietje in het midden. Ik weet zelfs de kleuren nog. Blauw, geel en oranje. Elkaar keurig afgewisseld. Die verhalen werden al snel serieuzer toen we onze eerste computer – een heuse Commodore 64 – kregen. Jammer genoeg heb ik de verhalen die ik daar getypt heb nooit uitgedraaid. Hoofdrolspeler in alle verhalen was ‘Peggy Poesje’, want ik had net zelf een kat als huisdier. Vervolgens kregen we een échte computer met Windows. Comic Sans MS was mijn allerbeste vriend en ik schreef over meisjes die naar de middelbare school gingen. Zo ging ik nog even door, groeiden mijn verhalen met mij mee en weet je wat: ik heb het nooit durven uitgeven. Bang voor afkeuring. Het was nooit goed genoeg, want naast goed schrijven, kan ik ook goed kritisch (op mezelf) zijn. Dan die man en die kinderen weer.

Afgelopen Moederdag gaf mijn man me een schrift met de foto’s van onze kinderen (tranentrekker!). Een kort berichtje: ‘Mamma, mogen wij jouw inspiratie zijn zodat je alsjeblieft weer begint met schrijven?’ Nou, zo ontzwangerend van de derde die net een maandje oud was, heb ik dus eerst zitten snotteren. Die foto’s. Zo schattig! Daar zat ik dan. Ik wilde wel, maar ik had geen idee hoe. Wat dan ook? Iets voor de kinderen later? Iets om met anderen te delen? Iets voor mezelf? Ik weet niet meer hoe en wanneer, maar ineens had ik het heel helder voor ogen. Die heldere momenten ontstaat trouwens altijd spontaan tijdens een ritje op de fiets, een ritje in de auto of die zeldzame momenten dat ik rustig kan douchen.

Een ander deel van mijn leven bestaat uit draagdoeken, draagzakken, heel veel mensen die daar advies over willen en natuurlijk de online store. Het ligt in de lijn der verwachting om een blog te starten over al die dingen die je met een draagdoek kan doen of om antwoord te geven op alle vragen die er voorbij komen tijdens de consulten of tijdens de inloop. Weet je wat? Mijn collega’s hebben daar al ontzettend veel over geschreven! Waarom zou ik dat wiel – al dan niet in mijn eigen woorden – dan opnieuw gaan uitvinden? Mocht je interesse hebben dan weet ik nog een aantal leuke artikelen voor je. Dus, hoe gepassioneerd ik ook ben over het dragen van je kindje en hoe dolenthousiast ik ook word van al die prachtige kleuren, prints en blends: ik ga niet schrijven over de nieuwste DIDYMOS draagdoek of de hipste Tula draagzak ;)

Het decor voor mijn leven bestaat uit een fantastische en betrokken echtgenoot, drie wolken van kinderen met elk een stevig temperament en een even zo stevig stemgeluid en uit twee bedrijven. Daarnaast is er een huishouden te runnen, een tuin bij te houden, doe ik mijn best enigszins verantwoord te leven en doe ik mijn best onze kinderen – en de man – in het spreekwoordelijke gareel te houden. Mezelf uiteraard niet te vergeten, want als ik ergens de kriebels van krijg is het van de opmerking ‘omdat ik kinderen heb kan ik niet meer voor mezelf zorgen’.

Juist wel! Ik zal wel moeten. Met hoe ik momenteel leef ben ik hét voorbeeld voor mijn zoon en dochters. Ik begon 4,5 jaar geleden met moeder zijn, maar ook nog meer met vrouw-zijn en mezelf-zijn. Als er één ding is waar onze kinderen geweldig goed in zijn, dan is het om mij die spiegel voor te houden. De spiegel waarin al mijn sterke kanten naar voren komen, maar ook al die kleine mankementjes en grote zwakheden en gevoeligheden. Die ze dan feilloos gebruiken om me te prikken, net zolang totdat ik mezelf weer eens echt heb aangekeken. Fijn hoor, die minimensjes.

En daar is ‘ie dan: de eerste blog. Het begin van een live dagboek, helemaal open en bloot voor de buitenwereld. Ik hoop dat jullie er plezier uit halen en vooral ook inspiratie over hoe je dingen wel of juist helemaal niet zou willen doen. Dat het een begin mag zijn in het tonen van de kwetsbaarheid die we als moeder allemaal hebben. De kwetsbaarheid die ik graag met jullie deel, omdat je zo in ieder geval de bevestiging krijgt dat je écht niet de enige bent.

Je bent misschien net begonnen als moeder. Alle begin is moeilijk. (en ook ontzettend leuk, inspirerend, frustrerend, uitdagend, grensverleggend en ga zo maar door).

Geen opmerkingen:

Een reactie posten